200 lat temu wybory wyglądały zupełnie inaczej niż obecnie. Wyborców było bardzo niewielu, wszyscy byli mężczyznami, a głosowanie było jawne. W Waterford wszyscy kandydaci należeli do kilku powszechnie szanowanych rodzin protestanckich takich jak Barker, Bolton, Carew, Congrave.

W roku 1806 Skarbem Państwowym w Irlandii zarządzał Sir John Newport jednocześnie reprezentant Waterford w Parlamencie. Kiedy rok później nastąpił upadek rządu, opozycja zarządziła nowe wybory. Przedstawiciele partii opozycyjnych uważali, że za wszelką cenę należy pozbawić Newporta jego miejsca w Parlamencie. Dlatego też wysunęli kandydaturę Conrneliusa Boltona z Faithlegg, wierząc, że wyborcy poprą tego szanowanego obywatela.

Pochodził on z rodziny o długich tradycjach politycznych i miał silne poparcie w nowym rządzie. Wyglądało na to, że nie może przegrać. Co więcej wielu wyborców uważało Newporta za dorobkiewicza z nizin społecznych. Ponadto zerwał z tradycją polityczną starając się prowadzić swoją kampanię wyborczą w oparciu o sprawy, które dla nas wydają się oczywiste. Popierał równouprawnienie katolików, reformę prawa morskiego oraz utworzenie samorządów.

Głosowanie trwało dwa tygodnie. Cornelius Bolton otrzymał 392 głosy, jednak John Newport zdołał zgromadzić ich aż 524. Bolton doskonale wiedział kogo obwinić za swoją porażkę. Uważał, że Newport wygrał głównie głosami katolików oraz ich popleczników.

Wybory z roku 1807 w Waterford były punktem zwrotnym na politycznej arenie Irlandii. Po raz pierwszy głosy nowo powstającej katolickiej klasy średniej wyniosły do władzy jakiegokolwiek polityka. Już nigdy więcej żaden z protestanckich kandydatów nie uzyskał większości głosów.

Tamte historyczne wybory rozpoczęły się dokładnie 202 lata temu, 21 maja 1807 roku.

wg. Julian Walton ( Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. ) / WLR FM